آرشیو اسفند ماه 1404

خوشایند باشد ، وقتی که من، جد آنها، رفته باشم، و بدهی را بپردازم، تنها کسی که یک شاعر همیشه پرداخت می‌کند. اما سال‌های من بسیارند، و تعداد کمی قبل از شبنم مقدس شب برایم باقی مانده‌اند، و اشک‌های مقدس‌تر غم، مرا حفظ خواهند کرد. [صفحه ۹۰]چمن سبز جایی که در مرگ می‌خوابم و وقتی آن چمن بالای سرم سبز است، و کسانی که اکنون مرا برکت می‌دهند و دوستم دارند در کنارم خوابیده‌اند، آیا برایم فایده‌ای طلسم نویس دارد که مردان با لب و قلم به جهانیان بگویند که زمانی زندگی کرده‌ام صدرا و مردم؟ نه: اگر تاج گلی برای پیشانی‌ام در حال رشد است، بگذارید اکنون آن را داشته باشم، تا زمانی که زنده‌ام تا آن را بر سر بگذارم؛ و اگر در بهترین دعانویس شهر زمزمه نامم، موسیقی‌ای در صدای شهرت

مانند صدای گارسیا وجود دارد، بگذارید جادو و طلسمات آن را بشنوم! تعطیلات کریسمس نزدیک است، بنابراین، تا شب سال جادو و طلسمات نو، خداحافظ، سپس انتقام ، خودت و اعضای شورا - در این کازرون میان، با لبخند به این نامه نگاه کن؛ و راز آهنگ آن را به همان اندازه وفادارانه، اما نه به همان اندازه طولانی که از چشم‌ها پنهان کرده‌ای دعا ، حفظ کن.

«از دستور رفتنت عقب‌نشینی نکن. فوراً برو.» بهترین دعانویس شهر «نمی‌توانم به یاد نیاورم که چنین چیزهایی برایم بسیار ارزشمند بودند و بودند.» مکبث. ما تو را سرزنش نمی‌کنیم، دبلیو*ت*ر*بون، به دلایل مختلف؛ تو اکنون زبانزد نیمی از شهر هستی، مردی با استعداد و طلسم نویس مشهور، [صفحه ۹۶]و شاید برای طلسم نویس دو فصل باشد. آن چهره‌ی شما جادویی در خود دارد؛ جادو و طلسمات لبخندش ما را در یک لحظه به سوی آلاچیق‌های آفتابی ثروت و لذت می‌برد؛ و در اخمش وحشتی نهفته است که جهرم مانند داس ماشین چمن‌زنی، زیباترین گل‌های شهرمان را قطع می‌کند. بنابراین، ما شما را سرزنش نمی‌کنیم، آقا، علت غم و اندوه ما هرچه که باشد؛ و به اندازه‌ی کافی طلسم باید « سنگ‌ها را به شورش واداریم».

شما مردانی را که سال‌های زیادی برای ما و کیف پولمان عزیز بوده‌اند ، بی‌توجه به دعاهای ما، از پول نقد و دغدغه‌های مقام رانده‌اید ، و برای وارثان ما تا ابد عزیز خواهند بود، اشک‌های ما، به لطف برف و باران، جویبار کوچه‌ی میدن را به رودخانه‌ای کوهستانی تبدیل کرده است؛ و هنگامی که دوباره به دیدار ما می‌آیید، [صفحه ۹۷]با تکیه بر عصایت به تامانی مرودشت تکیه می‌دهی، مانند جنگجوی سوار بر شمشیر جنگی‌اش، برای ویرانی‌ای که به بار آورده‌ای طلسم نویس سوگواری خواهی کرد. اکنون سکوت و اندوهی طلسم نویس در عمارت مرمری حکمفرماست؛ برخی چشمان وحشی دارند که از جنون خبر می‌دهد، برخی به فکر «به راه انداختن جنجال» هستند.

قاضی میلر هنوز باور نخواهد کرد که تو جرأت کرده‌ای شهر و تالارش را از او محروم کنی: او به شیوه‌ی ظریف خودش گفته است: «این واقعیت باید اثبات شود»، پیش از آنکه کوچکترین حرکتی بکند. او نفرین شده می‌داند که تسلیم شدن در برابر افتخاری که در شانزده سال جنگ احزاب در هر میدانی به دست آمده، و دیگر ظهر دیده نشدن، و در حالی که راسک از تجمل یک سگار دهم در دفترش لذت می‌برد ، دشوار است. قاضی وارنر می‌گوید وقتی او برود، دلت برای نژاد واقعی داگ‌بری تنگ خواهد شد؛ و کریستین قسم می‌خورد بهترین دعانویس شهر که تو این کار را کرده‌ای [صفحه ۹۸]عملی کاملاً غیر مسیحی.

چطور می‌توانستی دل این را داشته باشی که پیر بهترین دعانویس شهر ون ویکِ بی‌نظیر را از جایگاهش بیرون کنی؟ و سرهنگ‌های دوقلو، هینز و پل، اسکوایر فسندن و کلانتر بل؛ مرل، قاضی و خردمند، و ند ام‌لافلینِ مالیات‌بگیر؛ دو مأمور بهداشت، معتقد به کلینتون و تب‌های مسری؛ نگهبان گنجینه‌های شهر، مُهرگذار اوزان و مقادیرش، رئیس بندر، بهترین کِیبِل آلاچیقش در ساعت طوفانی مهمانی؛ ده حراج‌گذار، سه مدیر بانک، و مات و دافی، بازرسان ویسکی و آرد؟ همین دیروز بود که آنها (به‌عنوان دعا مقام رسمی) عالی و خوب ایستاده بودند. اما با تبرزین سرنگون شدند.

که حالا اژدها را کاملاً شکست داده بود، دید که بالاخره می‌تواند به سلامت از آنجا عبور کند. دشمنش را پشت سر گذاشت و با جسارت به سرزمین پشت سر قدم گذاشت. در آنجا شعله آتش طلسم خود را تشخیص داد.[150] شاهزاده خانمی که با صورتی پاک و رنگ‌پریده بر دامنه‌ی تپه‌ای تاریک سوسو می‌زد. او به جادو و طلسمات سرعت به سمت او شتافت و خیلی زود خود را چنان نزدیک دعا یافت که گمان کرد می‌تواند از جایی که اکنون بهترین دعانویس شهر ایستاده بود، نقاب را بر او بیاندازد. با اشتیاقی لرزان، جعبه‌ی طلایی را که نقاب شاهرود شگفت‌انگیز در آن بهترین دعانویس شهر پنهان بود، لمس کرد - آن را یافت و قفل را فشرد.

افسوس بر امیدهایش! چشمان تیزبین پری زمین طلسم نویس دید که او چه خواهد کرد. پیش از آنکه بتواند حجاب را بیرون بکشد یا حتی قلاب را باز کند، عصای سبز بالا رفت و با قدرت هولناک آن، شاهزاده خانم بار دیگر مجبور شد از دست کسی که آرزو داشت او را نجات دهد، فرار کند. شاهزاده رادیانس با قلبی آکنده از اندوه، شاهد عقب‌نشینی او در دره دعا تاریک بود، اما لار با تجدید قوایش[151] با شجاعت به او گفت: «شاهزاده خانم، شاهزاده خانم عزیز، اگر لازم است برو، اما همیشه به یاد داشته باش که من تا آخر دنبالت می‌کنم - تا آخر دنبالت می‌کنم.» [152] فصل یازدهم جایی که دره غم‌انگیز، دشت آن سوی آن را در طلسم نویس بر می‌گیرد، اقامتگاه کم‌دیوار گابلین خاکستری سر بر می‌آورد.

آنقدر پایین است که فقط کسانی که با آن سرزمین آشنا هستند از وجودش خبر دارند. فقط کسانی که بهترین دعانویس شهر چشمانشان به گستره‌های خاکستری عادت دارد می‌توانند خودِ طلسم نویس دیو خاکستری را ببینند. او بسیار کوچک است و صورت و چشم‌ها و موهایش خاکستری است. لباس‌هایش نیز خاکستری است، نرم و خاکستری مانند خاکسترهایی که او را احاطه کرده‌اند. بنابراین او این طرف و آن طرف می‌رود، پنهان از دید همه به جز دوستانش.[153] او مشتاق‌تر از بقیه‌ی پری‌های شیطانی است که در هر شرارتی استهبان شرکت کند، اما از آنجا که او بسیار کوچک و ضعیف است، کمتر از پری‌های قدرتمندتر سرزمین از او کمک خواسته می‌شود.

دوده‌ی پرنده هیچ قصدی نداشت که از او بخواهد در امور پری زمین شرکت کند. او حتی به او فکر هم نکرده بود. دعا در بسیاری از مواقع گذشته، وقتی از سرزمین جادو و طلسمات پری‌های شیطانی عبور می‌کرد، برای گپ زدن با دیو خاکستری و دادن اخبار به او توقف کرده بود، اما امروز حتی فرصت نکرد نگاهی به دیوارهای خاکستری خانه‌اش بیندازد. دیو خاکستری که کنار در نشسته بود، نزدیک شدن او را دید و متوجه شد که قصد دارد بدون حرف زدن از کنارش رد شود. متعجب و ناراضی، تصمیم گرفت اجازه ندهد. با عجله از جا آباده پرید و او را گرفت.[154] به شنل لرزان پری دوده خیره شد تا او را به عقب بکشد.

«آهای! به کدامین گناه نابخشودنی گرفتار شده‌ای که حتی به من روز بخیر هم نمی‌دهی؟» فلایینگ سوت با بی‌صبری و طلسم تکان دادن شنلش پاسخ داد: «خواهش طلسم می‌کنم فوراً بروم، کار مهمی دارم که نباید به تأخیر بیفتد.» دیو خاکستری در حالی که لباسش را محکم‌تر دعا چنگ می‌زد، اصرار کرد: «اما من مایلم در مورد این موضوع مهم بشنوم.» فلایینگ سوت به خوبی می‌دانست که موجود بی‌اهمیتی مانند گابلین طلسم نویس خاکستری نمی‌تواند کار طلسم نویس چندانی برای پیشبرد خواسته‌های پری زمین داراب انجام دهد. بنابراین او را منصرف کرد. او گفت: «این یک جادو و طلسمات ماجراجویی است که در آن تو کوچکترین فایده‌ای برای من جادو و طلسمات نداری.

پس بگذار به جایی بروم که بتوانم کمکی را که نیاز دارم دریافت کنم.» [155]در این هنگام، دیو دعا خاکستری به شدت آزرده خاطر شد و به هیچ وجه سعی در پنهان کردن آن نداشت. او با تکبر اعلام کرد: «اگر در کاری به کمک نیاز داری، از کمک من بیزار هستی.» اما فلایینگ بهترین دعانویس شهر سوت برای بحث در این مورد معطل نکرد. او شنل خود را آزاد کرد و با عجله به دنبال کرلینگ اسموک رفت و گابلین خاکستری را گذاشت تا با فراغ بال به خشم خود رسیدگی کند. در دشت آن سوی جادو و طلسمات تپه بهترین دعانویس شهر تاریک، جایی که فلایینگ سوت برای اولین بار او را دیده بود، کرلینگ اسموک، جادوگر خاکستری، در نوسان و جنب و جوش بود.

در تمام سرزمین پری‌های شیطانی، کمتر کسی بود که چنین قدرتی مانند او داشته باشد یا آنقدر آماده باشد که آن را به کار گیرد. 

شتر تو کلاس باشم تا با یه کادیلاک. مخصوصاً فوردهای قدیمی . مردم با فوردها حال می‌کنن؛ فورد یه رفیق کوچولوی خوب و قدیمیه، ژولیده و رمانتیک مثل دایکر پیر. اون یه فورد کوچولوی معمولی و قدیمیه.» تام با لحنی جدی گفت: «تو که اینقدر عاشق و شیفته‌ی داستان‌های عاشقانه و ماجراجویی دعا و این جور چیزا هستی، از یه قتل خوشت میاد؟» برنت با لحنی کشیده گفت: «خوبه؟» تام گفت: «یه آدم قدیمی. قاتل هنوز فراریه. دو هزار دلار برای سرِ راهش گذاشته بودن ولی هیچ‌وقت گیر نیفتاد. ده یا پانزده سال زهک پیش این اتفاق افتاد.» برنت گفت: «این نوع قتل‌ها را دوست دارم.

همه قتل‌ها باید ده یا پانزده سال قدمت داشته جادو و طلسمات باشند. من قتل‌هایی را دوست دارم که در آنها طلسم نویس مرد اشتباهی تا آخر عمرش اعدام می‌شود و سال‌ها بعد، یک وکیل جوان با دخترش ازدواج می‌کند و قاتل واقعی را پیدا می‌کند. قتل‌های جدید برایم مهم نیستند.» تام گفت: «اگر یک دقیقه جدی باشی، ماجرا را برایت تعریف می‌کنم و شاید بتوانی سوران کمکم کنی. قضیه به دایکر پیر ربط دارد.» «خیلی وقت پیش نوه‌اش به قتل مردی در کینگستون به نام مریک متهم شد. پیرمرد یه چیزهایی در موردش بهم گفت، اما خودت که می‌دونی؛ یه جورایی حرف‌هایش درهم و برهم بود.» «تا وقتی که در کینگستون هستم، اگر بتوانم دوست دارم چیزی در موردش بفهمم.

طلسم فقط دقیقاً نمی‌دانم چطور. فکر کردم شاید شما بتوانید کمکم کنید. تقریباً تنها چیزی که می‌دانم این است که پیرمردی به نام مریک کشته شده و در کینگستون زندگی می‌کرده است. پاپ دایکر می‌گوید نوه‌اش هرگز این کار را نکرده است؛ هرچند حدس می‌زنم احتمالاً او این کار را کرده است. به هر حال، دوست دارم در موردش بدانم.» برنت با لحنی کشیده پیشین گفت: «خیلی راحته. تنها کاری که لازمه اینه که خودت رو جای یه شهروند عادی بذاری و بری به یکی از دفاتر روزنامه. شاید خوب باشه دعا که یه خودنویس پر از فشنگ هم همراهت داشته باشی.

یه جورایی هم اجازه بگیری که یه نگاهی به پرونده‌های قدیمی جادو و طلسمات روزنامه‌ها بندازی. بفرمایید.» «مشکل این است که من حتی دقیقاً نمی‌دانم چه سالی طلسم بوده است.» برنت گفت: «ممکن است نیکشهر آدم موقع گشتن توی پرونده‌های صحرایی از گرسنگی بمیرد. حرفتان کاملاً درست است.» تام با لحنی گله‌آمیز گفت: «خسته‌ام می‌کنی. اگر می‌دانستم در چه سالی روستای قدیمی وست هرلی برای ساخت مخزن بزرگ آب جابه‌جا شد - فکر می‌کنم همان سال بود. تو در بحث و جدل و از این جور حرف‌ها خیلی خوبی،» و با سادگی خاص خودش اضافه کرد: «فکر کردم شاید بتوانی کمکم کنی.» برنت گفت: «توماسو، بگذار به من.

اگر قاتل را پیدا نکنم، خودم رد قتل را می‌زنم. اگر در مخفیگاه‌های دفتر خاطرات کینگستون پنهان شده باشد ، پیدایش می‌کنم. همه چیز را به من بسپار. آقای دریک یا هر اسم دیگری که دارد، حتی اگر مرده باشد، از دستم فرار نخواهد کرد. من یک دیده‌بان هستم و نشان بهترین دعانویس شهر رهیاب را دارم. تو به ایستگاه بار می‌روی و وقتی از آنجا رد شدی، به دفتر دفتر خاطرات می‌آیی . هنگام ورود، با احتیاط دزدکی به اتاق بایگانی برو. اگر دیدی که دارم طلسم نویس پرونده‌ها را نگاه می‌کنم، مرا نشناسی مگر اینکه عینکم را گرمسار تنظیم کنم. این نشانه‌ای خواهد بود که...» تام گفت: «خسته‌ام می‌کنی.

واقعاً می‌خواهی این کار را بکنی یا نه؟» برنت گفت: «من این کار را خواهم کرد. اما وقتی آمدی اگر ریش مصنوعی گذاشته باشم، تعجب نکن. اگر سه بار با خودنویسم بزنم، می‌فهمی که من هستم و راه باز است. این یک کار خطرناک است، اسلید، و ما نمی‌توانیم خیلی محتاط باشیم. همه چیز را به من بسپار.» طلسم نویس تام گفت: «جای تعجب نیست که پی وی هریس تو دعا را دیوانه خطاب می‌کند.» فصل یازدهم از دل گذشته بهترین دعانویس شهر وقتی تام پس از رسیدگی به امور مربوط به بار و همچنین انجام چندین کار دیگر وارد دفتر روزنامه شد، برنت را دید که روی چهارپایه‌ای جلوی میز بلندی نشسته و حجم زیادی از روزنامه‌های صحافی شده جلویش بود.

پاهای درازش را بالا کشیده بود، پاهایش را روی پله‌ی بلندی از چهارپایه گذاشته بهترین دعانویس شهر بود، مدادی روی گوشش طلسم نویس بود و عینک بی‌روح و قیافه‌ی پرتلاشش چنان با نقش ماجراجویانه‌ای که به خودش داده بود در تضاد جادو و طلسمات بود که حتی تام هوشیار هم به سختی لبخند می‌زد. بهترین دعانویس شهر برنت بدون اینکه سرش را بالا بیاورد.

آرامی در را امتحان کرد، آن را تکان داد؛ و سپس دید که در برابر هدفش مقاومت می‌کند، دوباره دزدکی پایین رفت و با نگرانی به اطرافش نگاه کرد. او به آن منطقه رفت، جایی که هوا تاریک بود. آن سه نفر که در این زمان می‌لرزیدند، به جلو نگاه کردند تا او را تماشا کنند. طلسم آنها دیدند که او پنجره را امتحان می‌کند و با وحشت دیدند که پنجره به آرامی بالا می‌رود. لحظه‌ای بعد، مرد عمداً نشست و کفش‌هایش را درآورد. مردم عادی می‌توانستند آنها را در دستانش ببینند، زیرا او دوباره بلند شد و با احتیاط یک گربه به گراش سرعت بهترین دعانویس شهر به داخل خزید.

آن سه نفر لحظه‌ای تردید نکردند، بلکه برخاستند طلسم نویس و بی‌صدا و سریع از خیابان عبور کردند. مارک در حالی که قلبش به شدت می‌تپید، دزدکی وارد محوطه شد. او با دقت به اطراف نگاه کرد و لحظه‌ای بعد به بقیه اشاره کرد. آنها آمدند؛ آنها[206] دزد طلسم نویس را در حال روشن کردن چراغ و بالا آمدن از پله‌های زیرزمین طلسم دید. در یک لحظه ناپدید شد. آن سه نفر زمزمه کردند: «چه کار کنیم؟» «چی؟» مارک با حرکتی پاسخ داد. فقط یک کار از دستش بر می‌آمد؛ خم شد و یواشکی از پنجره وارد شد. آن سه قصرقند نفر فوراً به دنبالش رفتند و شکلشان در تاریکی آن خانه‌ی در معرض خطر گم شد.

[207] فصل بیست و دوم. شکار سارق. پرسه زدن در خانه‌ای تاریک در شب، کاری عجیب و غریب بود؛ مخصوصاً اگر طلسم نویس خانه‌ای عجیب باشد و کسی مطمئن باشد که دزدی درمانده جایی در آن پرسه می‌زند. خیلی‌ها از این دعا کار شانه خالی کرده‌اند؛ اما آن سه نفر از کمبود هیجان ناله می‌کردند و حالا نوبتشان بهترین دعانویس شهر بود. بنابراین حق شکایت نداشتند. مارک لحظه‌ای منتظر ماند تا دیگران به او بپیوندند و سپس کنار هم ایستادند و به تاریکی خیره شدند. از آنچه که آنها طلسم نویس هنگام روشن بمپور کردن چراغ توسط مرد دیده بودند، یک اتاق غذاخوری با یک ردیف پله از آن دیده می‌شد.

مرد از آن پله‌ها بالا رفته بود؛ و چند لحظه بعد، سه دانشجو با تردید در پایین پای آنها ایستاده بودند. چانسی زمزمه کرد: «شاید اسلحه داشته باشد.» تگزاس با شنیدن جادو و طلسمات این حرف، غریزی دستش را به سمت جیب شلوارش برد؛ وقتی متوجه وضعیت بی‌دفاعش شد، ناله‌ای دعا سر طلسم داد. «این بدترین نوعِ این شیوه‌های قدیمیِ شرقی است.»[208] «اگر کسی مهرستان این شلوارهای قدیمی را در تگزاس می‌خرید، به احتمال زیاد تویشان چند تا اسلحه پیدا می‌کرد.» با این حال، تگزاس فقط چند لحظه دیگر فرصت طلسم نویس غریدن داشت، زیرا مارک ناگهان قدمی به جلو برداشت و از پله‌ها بالا رفت.

«بیخیال،» گفت. «بیا تمومش کنیم. اون که نمی‌تونه همه‌مون رو یه دفعه بکشه.» آنها به آرامی از پله‌ها بالا رفتند و در هر قدم مکث می‌کردند تا گوش دهند. به بالای پله‌ها رسیدند و با دقت به اطراف نگاه کردند و تالار کم‌نوری را دیدند که هیچ نشانه‌ای از زندگی در آن دیده نمی‌شد. تگزاس زمزمه کرد: «شاید توی یکی از اون اتاق‌های تهویه مطبوع باشه. من...» مارک زیر لب غرغر کرد: «هیس!» صدای خفیفی از طبقه بالا، صدای گام‌های ضعیف، باعث تعجب او شد. آن سه نفر با تعجب گفتند: «او در طبقه‌ی بعدی است! باید...» آنها این کار فنوج را کردند؛ مارک راه را نشان می‌داد و آنها با جادو و طلسمات احتیاط و لرز بیشتری، در حالی که در سایه نرده‌ها چمباتمه زده بودند و سعی می‌کردند ضربان قلب خود

را طلسم خفه کنند و از هیجان نفس نفس می‌زدند، دزدکی به راه خود ادامه دادند. بالا، بالا. بیست و یک پله تا آن طبقه وجود داشت؛ مارک این را می‌دانست، چون مدت زیادی آنجا توقف کردند.[209] هر کدام گوش به زنگ بودند تا سرنخی از محل اختفای سارق به دست آورند، و از تصور اینکه او جادو و طلسمات به آنها نگاه می‌کند، می‌لرزیدند. با این حال، هیچ نشانه‌ای از او ندیدند یا نشنیدند تا اینکه به سطح زمین رسیدند، جایی که می‌توانستند به جلو بهترین دعانویس شهر خم شوند و از میان نرده‌ها نگاه کنند. ابتدا صدای نفس‌های عمیقی شنیدند، انگار کسی خوابیده بود.

آن صدا در اتاق پشتی بود و مارک، با دقت به داخل نگاه کرد و آن شخص را به وضوح دید. نور دعا ضعیفی در اتاق بود، نوری از یک فواره‌ی گاز کم‌نور. ظاهراً دعا اتاق به جز کسی که خوابیده بود، خالی بود. او یک زن بود، زیرا مارک می‌توانست موهایش را روی بالش ببیند.

صدای بالا فریاد زد: «کمک». ما فقط آنجا ایستاده بودیم، همه می‌لرزیدیم. چشم‌های پی‌وی داشت از حدقه بیرون می‌زد. ناگهان صدای وارد را شنیدم که فریاد زد: «صبر کنید تا من پایین طلسم بیایم و بعد دنبالم بیایید پایین. نترس. چیزی توی زنگوله نیست، یکی توی جنگله. وقتی زنگوله را به پهلو می‌کشیم، صدا را پایین می‌دهد. اگر بدانید، این یک انعکاس انعکاسی است. یکی دعا یکی بیایید پایین. باید نگران ارواح باشید.» هر بار که یکی از ما روی طناب تاب می‌خورد، صدا را نمی‌شنیدیم. شاید صدای دوردست درست خنج در زمان مناسب نبود یا شاید همه ما به اندازه کافی سنگین نبودیم.

اما یک یا دو بار دیگر آن را شنیدیم. صدا خوب و واضح بود. بهترین دعانویس شهر برت پایین آمد. او آخرین نفر بود و سنگین‌ترین هم بود. خب، اوضاع همین‌طور بود - همان‌طور جادو و طلسمات که به دعا شما طلسم گفتم. این نزدیک‌ترین برخوردی بود که من در تمام عمرم با یک روح داشتم. وقتی زنگوله به پهلو بالا می‌رفت، به سمت غرب می‌چرخید. وارد دقیقاً توضیح داد که چطور بود. پس اگر حرفم را باور نمی‌کنید، می‌توانید از خودش بپرسید. صدایی از جایی می‌آمد که به سختی می‌توانستیم بشنویم. اما وقتی زنگوله به بالا می‌چرخید، صدای درونش جادو و طلسمات را می‌گرفت و وقتی به پایین می‌چرخید، صدا را به پایین پرتاب می‌کرد؛ به نوعی صدا را پایین می‌آورد و آن را رها فراشبند می‌کرد.

و چون زنگوله توخالی و از فلز ساخته شده بود، صدا را بلندتر و قوی‌تر می‌کرد. این تنها راهی است که می‌توانم به طلسم نویس شما بگویم، اما حقیقت دارد و پژواک‌هایی از این دست، پژواک‌های انعکاسی نامیده می‌شوند، فقط حدس می‌زنم کسی قبلاً پژواک انعکاسی دقیقاً شبیه جادو و طلسمات به آن را نشنیده جادو و طلسمات باشد. در پژواک‌هایی از این دست، وقتی واقعاً نمی‌توانید صدا را بشنوید، پژواک را می‌شنوید. وقتی آن زنگوله آویزان بود، امواج صوتی (این دعا چیزی است که شما آنها را صدا می‌زنید) به قسمت مورب بیرونی زنگوله برخورد می‌کردند و منعکس می‌شدند . اما وقتی زنگوله می‌چرخید، صدا را درون خود می‌گرفت و به نوعی جادو و طلسمات آن را به دعا سمت صفاشهر ما پرتاب می‌کرد.

بنابراین اگر تا به حال به رفته باشید، تابلویی را روی آن کلیسای قدیمی که آنجا گذاشته‌ایم خواهید دید که روی آن نوشته شده است پژواک‌های پژواک. سپس دقیقاً به شما می‌گوید که برای ایجاد پژواکی مانند آنچه ما را ترساند، به کجای جنگل بروید. شاید تعجب کنید که چطور فهمیدیم کجای جنگل برویم. این چیزی است که در فصل بعدی به شما خواهم گفت. چون یک صدای واقعی از جایی در دعا جنگل بود که درخواست کمک می‌کرد. قسمت خنده‌دار ماجرا این طلسم بود که ما پژواک انعکاسی را شنیدیم اما خود صدا را نشنیدیم. شرط می‌بندم وقتی همه اینها را بخوانید، می‌گویید طلسم نویس من باهوش هستم، اما خدای من، فکر می‌کنم به آن هوش انعکاسی می‌گویید، چون همه کوار اینها را از یاد گرفتم.

فصل بیست و چهارم ما طلسم نویس تقریباً بی‌جان افتادیم از جاده عبور کردیم و وارد جنگل شدیم و مستقیم به سمت غرب رفتیم. می‌دانستیم از کدام طرف برویم، چون وقتی زنگوله به صدا درمی‌آمد، پژواک آن را دریافت می‌کردیم و چون به سمت غروب خورشید می‌چرخید، صدا می‌پیچید. هر از گاهی یکی از ما مجبور بود از درختی بالا برود تا ببیند خورشید کجاست. لامرد خوشبختانه کمپ تمپل در آن جهت بود و در کنار خورشید، دود کلبه‌ی آشپزی ما را راهنمایی می‌کرد. به بهترین دعانویس شهر نوبت از درختان بالا می‌رفتیم. ما بازی «رهبرت را دنبال کن» را انجام ندادیم چون حواسمان به نجات آن شخصی بود که درخواست کمک می‌کرد.

وارد گفت: «خوشحالم که کمپ تمپل هم در همین مسیر است، چون حالم خوب است و گرسنه‌ام.» پی-وی گفت: «وقتی برگردیم، شام طلسم نویس و عصرانه را یکجا می‌خورم.» گفتم: «می‌تونم پونزهای سخت یا روکش مبل یا پونزهای فرش یا پونزهای سرطلایی بخورم، خیلی گرسنه‌ام.» گری بهترین دعانویس شهر گفت: «من دوست دارم—یک—تکه—بزرگ—کیک شکلاتی داشته باشم.» گفتم: «من یه قالب صابون می‌خورم.» پی وی همچنان راه می‌رفت و چیز زیادی نمی‌گفت؛ فکر کنم داشت به شام ​​فکر می‌کرد. حالش بهتر بود چون مطمئن بود که داریم به سمت کمپ می‌رویم. هاروی مدام از ما جلوتر می‌رفت و از درختان بالا می‌رفت تا اینکه دود کمپ را دید.

هر از گاهی همه با هم فریاد می‌زدیم اما هیچ صدایی جواب نمی‌داد. وارد گفت: «نسیم از طرف دیگر می‌وزد؛ شاید او صدای ما را بشنود، هرچند ما صدایش را نمی‌شنویم. هر کسی که هست، احتمالاً گم

اتصالات بهداشتی به طور کامل به آن پرداخت، اما این موضوع گنجانده شده است تا نشان دهد کسانی که در طراحی یا اجرای کارهای بهداشتی مشارکت دارند، چه قدرتی در جهت خیر یا شر در تأثیرگذاری بر سلامت جامعه دارند. تجربه ثابت می‌کند که از هر صد مورد زیموتیک، نود جادو و طلسمات و نه مورد آن به دلیل نقص در کار و لوازم بهداشتی ایجاد می‌شود. این قرار است دیوانه‌وارترین داستانی باشد که تا به حال نوشته‌ام. اما به هر حال تک تک کلماتش درست است—به جز چند کلمه کوچک. حتی علائم نگارشی هم درست است. اما باید اعتراف کنم که داستان دیوانه‌وار است.

این دیوانه‌وارترین داستانی است که تا به قیر حال در جادو و طلسمات این دنیا یا هر دنیای دیگری نوشته شده است. برایم مهم نیست چند دنیا وجود دارد. اسمی که من روی آن می‌گذارم «پیاده‌روی استخوان خنده‌دار» است، اما باید نگران باشم که شما طلسم چه اسمی روی آن می‌گذارید. وقتی کمک‌های اولیه می‌خونی، دعا باید همه چیز رو در مورد استخوان‌های مختلف بدونی، اما تنها استخوانی که من در موردش چیزی می‌دونم، استخوان فکمه. در هر صورت، من زیاد به کمک‌های اولیه اهمیت نمی‌دم - من لیموناد رو بیشتر دوست دارم. اما یک چیز، من نشان «اولویت با ایمنی» را دارم.

برای گرفتن آن باید یک وسیله ایمنی در خانه‌تان بسازید. اوز من به یک سنجاق قفلی فکر کردم. ده نشان لیاقت دیگر هم جادو و طلسمات دارم. علاوه بر خندیدن، تخصص من آشپزی است. خب، حالا برایتان تعریف می‌کنم که چطور این ماجرای دیوانه‌وار شروع شد. این ماجرا عمداً و به‌طور تصادفی اتفاق افتاد. گروه ما در کمپ تمپل بود - جایی که تابستان‌هایمان را می‌گذرانیم. یک روز صبح، شش نفر از ما با اتوبوس به کتسکیل لندینگ رفتیم تا قلاب ماهیگیری و چیزهای عجیب و غریب بخریم؛ من دیوانه‌ی آنها هستم، منظورم قلاب ماهیگیری نیست. شش دیده‌بانی که اتفاقاً آنجا بودند، برت وینتون (او اهل غرب است) و دعا هاروی ویلتس (وای خدای من، او همه جا هست، فکر کنم) و گری اورسون (در پایین رودخانه هادسون زندگی می‌کند) و وارد هالیستر

(او در گشت من است و گشت من ارسنجان روباه‌های نقره‌ای است و همه آنها از هم دیوانه‌ترند، آن رفقا) و پی-وی هریس (او یکی از کلاغ‌های دیوانه طلسم گروه ماست) و روی بلکلی، این منم، منظورم این است که من، بهترین دعانویس شهر درست است، نشسته‌ام. من را به نام خواهرم نام‌گذاری کردند چون او قبل جادو و طلسمات از من نام‌گذاری شده بود. من رهبر گشت روباه‌های نقره‌ای هستم، اما مقصر نیستم، چون آنها مرا به این نام خواستند. بیشتر باید به من ترحم کرد جادو و طلسمات تا سرزنش. حالا از کمپ تمپل تا کاتسکیل لندینگ حدود ده مایل فاصله است. و از کاتسکیل لندینگ تا کمپ تمپل طلسم نویس حدود سیصد و چهل و یازده مایل برگشت.

شرط می‌بندم می‌گویید این ممکن نیست و من هم سروستان می‌دانم که ممکن نیست، اما در هر صورت درست است. خب، اوضاع از این قراره. فصل اول این داستان تعریف می‌کنه که چطور به کاتسکیل لندینگ رفتیم و بیست یا سی فصل بعدی تعریف می‌کنه که چطور به تمپل کمپ بهترین دعانویس شهر برگشتیم. اگه بخوای می‌تونی تو کاتسکیل لندینگ بمونی و بقیه‌اش دعا رو نخونی، من نگرانم. اما کتاب شامل مسیر رفت و برگشت هم می‌شه، فقط اینکه خیلی گرد نبود؛ یه جورایی مربع بود مثل دایره و مستطیل و قائم‌الزاویه و چپ‌گوشه، و از هر طرف. شکلش مثل یه عالمه سیم طلسم نویس دعا بود که همه‌شون تو هم پیچیده بودن.

مسیر برگشت اونقدر کج بود که بارها خودمون رو در حال رفتن از مسیر مخالف می‌دیدیم. بنابراین اگر می‌خواهید می‌توانید اسم این داستان را «مسیر درهم‌تنیده» بگذارید. اما من «پیاده‌روی بامزه» را بیشتر دوست خرامه دارم. خودتان انتخاب کنید. فصل دوم ما از نو شروع می‌کنیم دیده‌بانی که مقصر تمام ماجرا بود، هاروی ویلتس بود. باور کنید، آن یارو را باید در قفس نگه داشت. او عضو یک گروه گشتی به نام گوزن‌های شمالی است، اما باید عضو گروه گربه‌های نر باشد، چون نیمی از مواقع هیچ‌کس نمی‌داند کجاست. رئیس پیشاهنگی‌اش می‌گوید که او روی سطح زمین پرسه می‌زند، اما باور کنید، او از بالای زمین تا پایین گردن زمین پرسه می‌زند؛ صورتش برایش به اندازه کافی بزرگ نیست.

پیشاهنگان اردوگاه او را نوازنده‌ی دوره‌گرد می‌نامند، چون همه جا می‌رود و همیشه در حال آواز خواندن است. فقط یک خوش‌شانسی بود که آن روز او را با خودمان داشتیم. او یک کلاه کوچک و بامزه بدون لبه و سوراخ‌دار به سر

عنوان قربانی‌هایی در نظر می‌گرفتند که قرار بود در آینده‌ی نزدیک برای فرو نشاندن خشم خدایشان تقدیم شوند. با وقار ما را در امتداد مسیرهایی که با گل‌های رنگارنگ تزیین شده بودند، هدایت کردند؛ به ورودی اصلی کاخ باشکوه کاهنان، از میان تالاری رفیع و ورودی پشتی، به پایین یک آلاچیق بلند که با گل‌های رز رونده سایه انداخته بود، از کنار باغی که اقبالیه با شکوفه‌های نادر و بهترین دعانویس شهر زیبا می‌درخشید، و سرانجام به یک آلاچیق جادار که تقریباً در لبه صخره‌ای که بر فراز شهر قد برافراشته بود، قرار داشت، رسیدیم. ستون‌ها، سقف و کف عمارت از مرمر سفید خالص بودند.

در مرکز، فواره‌ای بود که اسپری‌های خنک‌کننده‌اش را به هوا می‌فرستاد. آن طلسم نویس سوی فواره، کف پوشیده از فرش‌های نفیس و کوسن‌های نرم بود، در حالی که در طلسم نویس پشت این خلوتگاه بزرگ، یک کاناپه طلایی دعا قرار داشت که کاهنه اعظم، حاکم عالی‌رتبه دره تچا، بر روی آن تکیه داده بود. ۲۲۴ چگونه می‌توانم آما را برایت توصیف کنم؟ آیا می‌توانم بگویم که او مظهر جادو و طلسمات ظرافت و زیبایی بود، قامتی بلند و انعطاف‌پذیر، موهایی به رنگ برنز طلایی، چشمانی فیروزه‌ای و لب‌هایی غنچه‌ای مانند شریفیه گل رز؟ همه این‌ها در به تصویر کشیدن آما تکراری و بی‌روح به نظر می‌رسد.

در کمال تعجب ما، این کاهن اعظمِ باابهت، که تمام قدرت در دستانش بود، کودکی بیش نبود و به زحمت بیش از هفده سال سن داشت. هیچ دختری زیباتر، لطیف‌تر و شیرین‌تر از او قابل تصور نبود. او که از گهواره برای اشغال این مقام والا پرورش یافته بود، یک ملکه واقعی بود، از نظر رفتار، ویژگی‌های طبیعی، تحصیلات و شخصیت، بسیار باشکوه. هرگز آرزویی را که برآورده نشده باشد، ندیده بود، هرگز فرمانی را که رد شده باشد. او در دوازده سالگی جانشین مادرش شده بود و قدرت مطلق او در میان تچاها توسط دختر پذیرفته آبیک شده بود، بدون اینکه فکر کند همه اینها را مدیون حادثه تولد است.

۲۲۵ وقتی روبرویش ایستادیم، کاهنه‌ی قدرتمند نشست و با علاقه‌ای آشکار ما را بررسی کرد. ابتدا عمداً به پاول خیره شد، تا اینکه چشمانش افتاد و سرخی عمیقی صورتش را فرا گرفت. سپس چاکا با نشانه‌هایی از تأیید سرزنده مشاهده شد. در واقع، آتکایما جوان در ژست متکبرانه و باوقار خود بسیار خوش‌قیافه به نظر می‌رسید و چشمان قهوه‌ای‌اش کاملاً صادقانه به چشمان آما می‌افتاد. وقتی رو به من کرد، تعظیم کردم و لبخند زدم. او فقط یک دختر بود؛ چرا باید از او بترسم؟ طلسم با این حال، به دلایلی، همه ما دستورالعمل‌هایمان الوند را برای سجده با فروتنی بسیار در برابر حاکم عالی کاملاً فراموش کرده بودیم.

جادو و طلسمات بیشتر احساس می‌کردیم که باید با او مانند یک دختر آمریکایی رفتار کنیم. او در سکوت، یکی یکی ما را از نظر گذراند. سپس، در حالی که به پشتی‌هایش تکیه داده بود، دستانش طلسم نویس را تکان داد و گفت: او با مهربانی اضافه کرد: «بنشینید، ای مقدسین، ای کسانی که برای پروردگار ما خورشید مقدس هستید. بیایید با هم صحبت کنیم.» ما بهترین دعانویس شهر روی فرش‌ها چمباتمه زدیم و تا حد امکان خودمان را راحت مرتب کردیم و ویرجین‌های همراه هم از ما پیروی کردند. وقتی نشستیم، آما قادرآباد گفت: «راضی هستی؟ درخواستی داری؟» پاول با جدیت گفت: «یکی، اعلیحضرت.» ۲۲۶ «پس حرف بزن.» او گفت: «خدای شما، خدای پدران ما نیست.

ما نمی‌خواهیم برای خدای بیگانه قربانی شویم. ما که به عنوان دوست و بدون نیت بد به کشور شما آمده‌ایم، از آزادی خود محروم شده‌ایم و طلسم نویس به خدایی که نمی‌پرستیم تقدیم شده‌ایم. عمل تچا ناعادلانه و نامهربانانه بوده است. ما می‌خواهیم طلسم آزاد شویم و به مردم خود بازگردیم.» به نظر می‌رسید آما از این حرف آشفته شده است. دوباره نشست، آرنجش را روی زانو و چانه‌اش را روی کف دعا دستش گذاشت طلسم نویس و با دقت گوش داد. او در پاسخ گفت: «افسوس، اعتراض شما خیلی دیر شده است. حکم از دادگاه گذشته است. کاهن اعظم شما را به عنوان قربانی‌های شایسته پذیرفته است.

شما همین حالا به خورشید الهی تقدیس شده‌اید، که اگر قربانی‌هایش را از شما بگیرند، عظمتش به خشم خواهد آمد.» با عصبانیت پرسیدم: «ما در مورد سرنوشت خودمان حرفی برای گفتن نداریم؟» ۲۲۷ او با لبخندی مسحورکننده پاسخ داد: «اوه، نه، واقعاً! وقتی کسی قوانین یک کشور را زیر پا می‌گذارد، حق فردی خود را برای تعیین سرنوشتش از دست می‌دهد. آیا در سرزمینی که از آن آمده‌ای چنین نیست؟» جو پرسید: «وقتی خودتان را

ایتزا فاصله دارد؟» «دو روز، برادر من.» این خیلی دلگرم کننده نبود. آرچی گفت: «به نظر من، یک نقشه خوب این است که چاکا را به عنوان دیده‌بان به میان مردمش بفرستیم. او می‌تواند به راحتی از میان دشمن عبور کند. و سپس می‌تواند مردمش را به نجات ما بیاورد.» آلرتون پاسخ داد: «نه، من نمی‌توانم چاکا را در چنین مأموریتی به خطر بیندازم. اگر او را از دست بدهیم، همه چیز را جادو و طلسمات از دست داده‌ایم. من کاملاً مطمئنم که موپانی‌ها نمی‌توانند به ما آسیب جدی دعا برسانند. ما برازجان فقط باید زمان لازم را برای مبارزه با آنها اختصاص دهیم و سپس به سفر خود ادامه دهیم.» ۱۰۵ فصل نهم ما خود را برتر از دیگران می‌یابیم فضا یا محوطه‌ای که در آن پناه گرفته بودیم، بهترین دعانویس شهر پوشیده از

بوته‌هایی بود که به طور متوسط ​​بین دو تا سه فوت ارتفاع داشتند. آنها سبز رنگ و دارای شاخ و برگ‌های ضخیم بودند و همانطور که بی‌هدف نشسته بودم و به آنها نگاه می‌کردم، به ذهنم رسید که در چنین مکانی بسیار زیبا هستند و ظاهر غم‌انگیز کنده‌های سوخته را تسکین می‌دهند. کمی بعد، با توجه به اینکه خورشید داشت به سرمان می‌تافت، تصمیم چهارباغ گرفتم جادو و طلسمات زیر نزدیکترین دسته بوته‌ها بخزم و در سایه آنها خنک شوم. این کار را انجام دادم، روی چهار دست و دعا پا افتادم و در حالی که دوستانم با کنجکاوی به من نگاه می‌کردند، زیر پوشش برگدار جادو و طلسمات خزیدم.

دعا ۱۰۶ لحظه بعد یکی از بزرگترین شگفتی‌های زندگی‌ام را تجربه کردم. هنوز کاملاً در میان انبوه بوته‌ها پنهان نشده بودم که ناگهان سرم به جادو و طلسمات چیزی سخت خورد طلسم نویس و با کمی سختی صورتم را که در میان بوته‌ها پنهان شده بود، بلند کردم بهترین دعانویس شهر و یک سرخپوست موپانی را دیدم که روی شکمش دراز کشیده بود و چشمانش - نه یک یارد آن طرف‌تر - با نگاهی شرورانه به چشمان من خیره شده بود. فکر می‌کنم او هم به اندازه من شگفت‌زده شده بود. در چنین مواقع اضطراری، شهر بابک من عادت بدی طلسم دارم که اول اقدام می‌کنم و بعد فکر می‌کنم؛ بنابراین قبل از اینکه بفهمم چه کار می‌کنم، تپانچه‌ام را بیرون کشیدم و گلوله‌ای به جمجمه‌ی آن مرد شلیک کردم.

او فریادی وحشت‌زده زد و قبل از اینکه نقش بر زمین شود، از جا پرید. فریاد او دعا از گلوی پنجاه نفر طنین‌انداز شد. از هر گوشه‌ی بوته‌زار، موپان‌ها برخاستند و با یک‌صدا به سمت ما هجوم آوردند. بعضی از آنها کاملاً نزدیک خزیده بودند. همین که نشستم، در فاصله‌ی یک دست با یکی از آنها روبرو شدم و تیر دیگری از تپانچه‌ای که در دست داشتم رها کردم. ۱۰۷ در همین حال، بیدستان رفقای من به سرعت از حالت فلج لحظه‌ای ناشی از حمله ناگهانی بهبود یافتند و شجاعانه سر جای خود ایستادند. طلسم نویس من به خونسردی آنها بسیار افتخار می‌کردم.

ناکس و بریونیا، ند، آرچی و جو، همگی جنگجویان فوق‌العاده‌ای بودند و حتی پدروی مکزیکی نیز در حالی که پشت سر هم به مهاجمانش شلیک می‌کرد، عاری از ترس به نظر می‌رسید. در مجموع، اوضاع برای موپانی‌ها خیلی داغ بود و آنها خیلی زود برای پناه گرفتن به جنگل دویدند. همانطور که آنها می‌رفتند، ما تا جایی که می‌توانستیم آنها را از پا درآوردیم، زیرا هر چه بیشتر آنها مهرگان را از نبرد دور می‌کردیم ، شانس بیشتری برای فرار داشتیم. بعید بود که آنها دوباره این تلاش را تکرار کنند. یک انتظار طولانی دیگر از پی آن آمد. آلرتون غرغر طلسم نویس کرد: «از اینکه این همه مهمات را به خاطر احمق‌ها از دست می‌دهم متنفرم.

خجالت بکشید بچه‌ها، از اینکه حتی یک تیر هم هدر بدهید؛ کار ما هنوز تازه شروع شده است.» با این حال، این حمله‌ی مخفیانه‌ی بومیان به چاکا ایده‌ای داد. او پس از مشورت با «برادر پاول» خود، پشت صندوقچه‌ها پنهان شد و عمداً شروع به کنار گذاشتن تمام زیورآلاتی کرد که تا آن زمان به خود دعا بسته بود. وقتی به او نگاه کردم، ناگهان مایای ما روی زمین نشسته بود و فقط پوست مسی رنگ و یک پارچه‌ی سفید کمر به طلسم نویس کمر داشت. در چین‌های پارچه‌ی سفید کمر، یک چاقو و یک تپانچه‌ی کوچک پنهان کرده بود. سپس، دراز کشیده، خود را جادو و طلسمات به میان بوته‌ها طلسم کشاند و خیلی زود از نظرها ناپدید شد.

می‌کنند. بعد ظهر می‌شود و این سخت‌ترین مشکل اوست، زیرا همه ظهرها به جز خانواده پی‌لی و سینگر که ناهار را سر ساعت می‌خورند، برای شام می‌روند. اگر دلانسی بتواند سم سینگر را پیدا کند، حالش خوب است. اما سم که قبلاً با شور و شوق با او وقت می‌گذراند، اکنون ایده‌های خوش‌بینانه‌ای در مورد میبل اندروز دارد و او سخت در بانک پدرش و مزارع کار می‌کند. روزی که طلسم سم به سر کار رفت، برای دلانسی روز تلخی بود. تقریباً ایمانش به بیکاری متزلزل شد. اما او محکم ایستاد. ناهار دو ساعت برای دلانسی می‌کُشد، و سپس او به باشگاه تجاری هومبورگ می‌رود و تا دعا ساعت ۴:۳۰ دور میز بیلیارد بازی می‌کند، و مشتاقانه گلبهار منتظر می‌ماند تا کسی دست از کار بکشد.

بازی کند. گاهی اوقات آنها[صفحه ۱۰۵]گاهی می‌آیند و گاهی نه. اگر نیایند، به هتل می‌رود و با یک مرد مسافر صحبت می‌کند. من اغلب او را در لابی هتل دلمونیکو می‌بینم که طلسم با خیالی آسوده نشسته، حلقه‌های دود بزرگ فوت می‌کند و با حالتی از شکوه ناخودآگاه با یک طبل‌زن مشتاق صحبت می‌کند، که از سهولت ورود او به خانواده‌های درجه یک خوشحال اما گیج است. دلانسی شیوه‌ی آرامی برای بهترین دعانویس شهر صحبت در بهترین دعانویس شهر مورد شرق و مردم بزرگ آن دارد که گاهی اوقات حتی ما گناباد را هم فریب می‌دهد. دلانسی شب‌ها بعد از شام دستشویی می‌کند و البته این کار یک ساعت یا بیشتر وقتش را می‌گیرد.

بعد با مدلین هیکس، دختر قاضی پیر هیکس، تماس می‌گیرد تا ببیند چه زمانی بهترین دعانویس شهر به او اجازه می‌دهد. دلش می‌خواهد با او ازدواج کند، اما با اینکه دختر از او خوشش می‌آید، می‌گویند نمی‌تواند خودش را راضی کند که با مردی خوش‌گذران ازدواج کند و تمام شهر از او دلخور شوند. اما او دختر را به همه مهمانی‌ها می‌برد و تقریباً هفته‌ای یک بار پدرش...[صفحه ۱۰۶]اگر راننده نخواهد از ماشین استفاده کند، به او اجازه می‌دهد ماشین را داشته باشد. شب‌های دیگر، جادو و طلسمات دلانسی به مرکز شهر می‌آید و چناران سیگار دیگری از رستوران می‌خرد. دیدن دلانسی در حال خرید سیگار عصرانه‌اش به خوبی یک نمایش است.

آدم فکر می‌کند که جادو و طلسمات او طلسم نویس دارد راه‌آهن را تصاحب می‌کند، او با چنان دقتی آن را انتخاب می‌کند. پسرهای جوان کشاورز و کارگران کارخانه شب‌ها به مرکز شهر می‌آیند و بدون هیچ بهانه‌ای در رستوران‌ها پرسه می‌زنند. آنها باید وقت تلف کنند. اما این کار برای دلانسی خیلی زمخت است. او برای پرسه زدن به مرکز شهر نمی‌آید - اوه، نه! او فقط به حلقه‌ی اطرافیانش سرک کشیده است. خرید سیگار و دعا کشیدن آن نصف شب طول می‌کشد و در همین حین با چند شهروند منتخب در مورد مزایای لباس‌های تنگ و منشأ سرخس کلاه گربه‌ای صحبت می‌کند.

بعضی وقت‌ها دلانسی می‌تواند یک جوان پرمشغله را بدزدد و بعدازظهرهای روزهای وسط هفته او را مجبور به بازی گلف کند،[صفحه ۱۰۷]اما نه اغلب. این تفاوت بین باشگاه‌های ما و شماست. ما باشگاه داریم، اما از آنها استفاده نمی‌کنیم. اگر می‌توانستیم وقتمان را در محل کار بگذرانیم، به گذراندن وقت در آنجا فکر نمی‌کردیم. هیچ چیز در روزهای هفته به اندازه باشگاه بهترین دعانویس شهر طلسم نویس گلف ما تنها نیست و یکی از وظایف اصلی سرایدار در باشگاه تجاری، گردگیری میز مطالعه است. ما باشگاه‌های خودمان را داریم و این هدف لردگان اصلی است. ما می‌دانیم که آنها آنجا هستند و اگر بخواهیم می‌توانیم از آنها لذت ببریم.

شاید بخواهیم. اما یادگیری آن هنر سختی است. و، اوه، چقدر صبورانه و با جدیت، دلانسی سعی دارد به ما یاد بدهد! اگر کسی جز او بود، ممکن بود سریع‌تر یاد بگیریم. اما او به نوعی یک مثال وحشتناک است. مثل یک آدم درب و داغان و زرد شده است که سیگار را توصیه می‌کند، یا یک آرایشگر طاس که تونیک موی خودش را بهترین دعانویس شهر به موهایش می‌زند. گیب اوگل، دیگر عضو کلاس تفریحی ما، پرنده‌ای کاملاً متفاوت است. هنر او والاتر از دِ است.[صفحه ۱۰۸]لنسی به این دلیل است که جادو و طلسمات کسی را ندارد که از او حمایت کند.

او از هیچ به وضعیت فعلی‌اش رسیده است. او مردی خودساخته است. بدون هیچ منبعی، حتی یک همسر طلسم نویس دوست‌داشتنی با یک وان حمام، زندگی کاملاً راحتی و بیکاری را سپری می‌کند. او حتی مجبور نیست مانند دلانسی به دنبال راهی برای کشتن زمان باشد. زمان با او به مرگ طبیعی از بین می‌رود. او به هیچ وجه در این رویداد غم‌انگیز دخیل نیست.

او برای ایفای نقش جاسوس نباشد. به گفته‌ی گراتان، به این مرد که «در همه چیز به جز نبوغ و دعا فلسفه فقیر بود»، به گفته‌ی انگلند، یکی از زندگینامه‌نویسانش، اطلاع داده شد که حضورش درچه در دوبلین برای انجام برخی تشریفات قبل از ثبت نامش در فهرست مدنی ایرلند ضروری است.[577] انگلستان می‌گوید مستمری‌ای که او در سال دعا گذشته در شرف دریافت آن بود، به دلیل تغییر در کابینه لغو شد؛ و آیا همین ملاحظه به خودی خود برای تسریع سفر کافی نبود؟ گفته می‌شود که اولیری در لندن توسط سر ایوان نپین، یک دیپلمات کارکشته، مورد مصاحبه قرار گرفته بود و موافقت کرده بود که برای انجام برخی تحقیقات به دوبلین بیاید.

اما چه کسی می‌تواند بگوید که چه کلمات زیرکانه‌ای به کار گرفته شده بود تا او را وادار جادو و طلسمات به خدمت به دبیر ایرلندی، اُرد، در قلعه دوبلین کند؟ اُرد در آن زمان خود را مردی نسبتاً لیبرال نشان می‌داد و مکاتبه‌کننده‌ی گراتان و لرد کنمار بود. مردم دنیا می‌دانند که هنگام نوشتن در مورد یک شخص، اغلب از زبانی بسیار متفاوت از زمانی که بهترین دعانویس شهر مستقیماً با آن شخص صحبت می‌شود، استفاده می‌شود. از سوی دیگر، باید به خاطر داشت که با فرض اینکه سیدنی برداشت درستی از آنچه گذشت را منتقل راوند می‌کند، به نظر می‌رسید اولیری حاضر است ۱۰۰ لیره را برای طلسم خدماتی که مربوط به فوریت‌های خاص آن زمان نبود، بپذیرد، اما به شرطی که سال به سال و با همان هزینه سالانه، به کاوش طلسم

عمیق برخی از اسرار گروه خود ادامه دهد. [صفحه ۲۴۰] وقتی او به دوبلین رسید، کشور غرق در نارضایتی شدید و به حق بود. طلسم نویس یکی از شکایات این بود که پارلمان نماینده‌ی کافی برای صدای مردم نداشت. در مارس ۱۷۸۴، فلاد لایحه‌ای برای «اصلاحات» ارائه کرد و بیست و شش شهرستان به نفع آن دادخواست دادند. تصمیم گرفته شده بود که بهترین دعانویس شهر کنوانسیون[578] سال قبل باید توسط یک کنگره ملی دنبال شود. این اعلامیه باعث ناامیدی قلعه شد. از دست دادن مستعمرات آمریکایی او تازه قهدریجان به پیت درسی آموخته بود. جزوه‌نویسان معاصر، که شاید به ملودرام مد روز آن زمان، «شبح قلعه»، فکر می‌کردند، بهترین دعانویس شهر قلعه دوبلین را در وحشت از وحشت‌های مرموز دیدند.

اورلانا می‌نویسد: «نامه‌های کنگره »[579] «حروف جادویی هستند که به خودی خود برای ظهور شبحی بهترین دعانویس شهر در برابر چشمان یک وزیر گناهکار کافی هستند - شبحی که گویی پرده‌هایش داران را در دل شب می‌کشد و او را از بالش بیدار می‌کند!» کنگره در طلسم نویس واقع روح کنوانسیون خیانت‌شده بود. قرار بود در ۲۷ سپتامبر ۱۷۸۴، پیش از کنگره‌ی پیش رو، جلسه‌ی بزرگی در تولسل دوبلین برگزار شود. ورود سریع اولیری و پارکر از لندن در ۲۴ سپتامبر و زمزمه‌ی محرمانه‌ی اُرد مبنی بر اینکه آنها جادو و طلسمات قرار است عملیات را بلافاصله آغاز کنند، این باور را ایجاد می‌کند که هر دو در این جلسه دعا حضور داشته‌اند.

در واقع، با توجه به رفتار برجسته‌ی اولیری در کنوانسیون قبلی، تقریباً مطمئن هستیم دعا که او در مذاکرات پس از آن شرکت داشته است. با این حال، هیچ اشاره‌ای به دعا اولیری یا پارکر جادو و طلسمات در متن نشده است. [صفحه ۲۴۱]چاپ‌های روز جادو و طلسمات دوبلین.[580] بدون شک، دائماً به کنگره و جلسه مقدماتی آن اشاره می‌شود، اما این کنگره پشت فولاد شهر درهای بسته برگزار شد و هیچ گزارشی از آن منتشر نشد. آنچه اتفاق افتاد را باید از منابع دیگر استخراج کرد. نامه‌ای از اُرد، که در مجله «زندگی» گراتان منتشر شده و به تاریخ 18 سپتامبر 1784، شش روز قبل از ورود اولیری از لندن، اشاره می‌کند که در جلسه آینده، مخالفت با طرح سوال در مورد انتخاب نمایندگان کنگره ملی مطرح خواهد شد.[581] از آنجایی که این دوره پر

از مسائل مهم بود، اما هنوز کمتر شناخته شده، شاید اجازه دهید چند نکته را از مجلات محلی آن زمان انتخاب کنم تا روحیه‌ای را که هر دو طرف را به حرکت در می‌آورد، نشان دهم. «دوبلین ایونینگ پست»، ارگان محبوب، «جداً برگزاری یک جلسه متعدد و آبرومند در تالس را در روز دوشنبه آینده توصیه می‌کند. این روزنامه می‌افزاید: «مناسبت برگزاری این جلسه عالی است.»[582] اما دیری نپایید که روزنامه‌نگار قلعه با خوشحالی فروپاشی را ثبت کرد. گریه و دندان قروچه در میان میهن‌پرستان شهر به دلیل ناامیدی غم‌انگیز دیروز در تولسل قابل توصیف نیست. این سقوط در کلان‌شهر چه نمناکی باید به بیلوییک‌های هنوز گرد هم نیامده بدهد.