پارس آباد

بیش از آنچه که می‌توانم ذکر کنم، پرداخت کرده‌ام.»[334] ماگان یکی از اولین وکلای کاتولیک بود که پس از لایحه امداد ۱۷۹۳ فراخوانده شد و ظاهری بسیار متین و شایسته داشت. او برگ برنده‌ای در دست هیگینز بود که اگر ماهرانه بازی می‌شد، نمی‌توانست از برد جلوگیری کند. اما سهم اندک ماگان از بردها با تمام آنچه از دوران جادو و طلسمات حرفه‌ای پر فراز و نشیب او می‌دانیم، مطابقت دارد.[335] آرتور اوکانر، در نامه‌ای به دکتر مدن در سال 1842، می‌گوید: «تا جایی که من می‌دانم، هیچ‌کس به لرد ادوارد خیانت نکرده است» - گواهی تکان‌دهنده بر پنهان‌کاری انجام‌شده در این کار.[336] ماگان، برای اینکه خیانت خود را جادو و طلسمات بهتر بپوشاند و اعتمادی را که ثمره‌اش پارس آباد به صورت قطراتی خوش‌طعم برای کوک چکیده می‌شد، جلب کند، همچنان به ابراز همدردی عمومی

ادامه می‌داد. [صفحه ۱۳۶]او پا را فراتر گذاشت و در ۹ دسامبر ۱۷۹۸، در مناظره‌ای علیه دولت و در اختلاف‌نظری شرکت کرد که صدای ضعیفش هیچ تأثیری نداشت، مگر اینکه دوستان دموکراتش را فریب دهد. این اتفاق به مناسبت جلسه‌ی کانون وکلا در دوبلین بود که برای بحث و مخالفت با اتحادیه‌ی قانونگذاری تشکیل شده بود. نام فرانسیس مگان را می‌توان در جناح میهن‌پرستان، در کنار بوش، برتون، بارینگتون، باروز، کوران، فلچر، پلانکت، پونسونبی و لئونارد مک‌نالی، یافت. با گذر به سال ۱۸۰۲، می‌بینیم که در ۱۵ دسامبر همان سال، مبلغ گرد ۵۰۰ لیره به دست فرانسیس ماگان رسیده است، همانطور که در «گزارشی از پول سرویس مخفی که برای کشف توطئه‌های خیانت‌آمیز اشنویه استفاده شده است» آمده است.

این همان مبلغی است که در سال ۱۸۴۸ برای کشف اسمیت اوبرایان و دوباره در سپتامبر ۱۸۶۵ برای استفنز، مرکز فرماندهی فینیان، داده شد؛ در حالی طلسم نویس که در سال ۱۷۹۸ فقط ۳۰۰ لیره برای نیلسون و ژنرال لاولس پیشنهاد شد. کشفی که در دسامبر ۱۸۰۳ جایزه ۵۰۰ لیره را به طلسم دست آورد ، باید از اهمیت بالایی برخوردار بوده باشد. اینکه آن کشف چه بوده، دعا تاکنون در هاله‌ای از ابهام بوده است؛ اما فصل بعدی که به ویلیام تاد جونز اختصاص داده شده است، ممکن است به روشن شدن آن کمک کند. طلسم ۵۰۰ لیره، تقریباً یازده ماه بهترین دعانویس شهر پس از مرگ هیگینز، طلسم که اطلاعات ماگان قبلاً از طریق او به قلعه دوبلین منتقل شده بود، مستقیماً به تکاب ماگان داده می‌شود.

او اکنون به منابع خود متکی بود و به نظر می‌رسد که کمتر از گذشته سخت‌گیر بوده است. اگر هیگینز در آن زمان زنده بود، یادآوری ممکن است کمتر باشد، زیرا «شامادو» هیچ اعتراضی به سهم شیر نداشت. و جای تعجب نیست که در پلودن بهترین دعانویس شهر بخوانیم که هیگینز، که در ابتدا فقیر بود، با ۴۰۰۰۰ لیره دارایی درگذشت.[337] ماگان با موفقیت طلسم نویس به حفظ نقاب خود ادامه داد. در ۱۸ دسامبر ۱۸۱۲، یک گردهمایی بزرگ عمومی برای اعتراض به اقدامات طلسم نویس دولت ایرلند برگزار شد و در میان کمال شهر امضاهای تشکیل‌دهنده آن، امضای دعا دانیل اوکانل و فرانسیس ماگان نیز به چشم می‌خورد.

این حقیقت در خاطرات پسرش از آزادی‌بخش آمده است، که البته به ماگان مشکوک نیست. این یک بحران ملی بود. جلسات حمایت از آزادی کاتولیک‌ها به تازگی با زور پراکنده شده بود. لردهای فینگال، نترویل و فرنچ از کرسی‌هایی که به عنوان رئیس، ریاست آن را بر عهده داشتند، بیرون کشیده شدند. دیگر امضاکنندگانی که به همراه مگان این جلسه را تشکیل دادند، سه عضو کاتولیک بودند که قبلاً ذکر شد، دکتر تی. درومگول، برنارد کویل، سیلوستر کاستیگان، کان مک‌لافلین و فیتزجرالد از جرالدین - پنج نفر آخر، و همچنین اوکانل، از اعضای اتحادیه ایرلندی‌ها بودند. از شنیدن حرف ماتیاس اوکلی تعجب نکردم یکی از اعضای قدیمی هیئت کاتولیک و زمانی دبیر انجمن فردیس کاتولیک، اظهار داشت که ماگان از احترام و اعتماد آن نهادها برخوردار بود.

به نظر می‌رسید که او صداقت همدردی خود را به عملی‌ترین شکل ممکن ثابت می‌کرد و به ندرت کمتر طلسم نویس از ده پوند به عنوان کمک مالی به صندوق‌های آنها می‌داد. بدون شک، ولینگتون در نامه خود به قلعه دوبلین، دعا مورخ 17 نوامبر 1808 در لندن، به ماگان اشاره می‌کند: «من فکر می‌کنم، از آنجایی که اکنون برخی از سوالات جالب کاتولیک مطرح است، می‌توانید 100 لیتر دیگر به آنها بدهید. »[339] دکتر درهم، که از کودکی در جزیره آشر اقامت داشته، به من گفت که شایعه‌ای شنیده است مبنی بر اینکه مگان در دوران سخت، مرتباً در طلسم اصطبل خود در خیابان آیلند را باز نگه می‌داشته.